حضرت معصومه (س)؛ تفسیر بلند تبعیت از ولایت

این بانوی بزرگوار در سال ۲۰۱ هجری قمری یک سال پس از سفر تبعید گونه حضرت رضا(ع) به شهر مرو پیرو نامه عطوفت آمیز امام رضا (ع) به همراه عدهای از برادران و یاران برای دیدار برادر و تجدید عهد ولایی خویش، راهی دیار غربت شد.

در طول راه به شهر ساوه رسید و همراهان و یارانش با ماموران عباسی درگیر شدند و عدهای از همراهان حضرت در این حادثه غمانگیز به شهادت رسیدند. حضرت معصومه(س) درحالی که از حزن و اندوه، بسیار ناتوان شده بودند، با احساس ناامنی در شهر ساوه با تفحص درباره شهر شیعیان راهی «قم» شدند. بزرگ خاندان شیعه اشعری، موسی بن خزرج به استقبال حضرت شتافت و ایشان در منزل شخصی موسی اقامت داشتند.

مشتاقان و دل سوختگان بعد از وفات ایشان، پیکر شریف آن حضرت را به سوی قبرستان «بابلان» - جایگاه کنونی حرم مطهرحضرت معصومه(س) - تشییع و تدفین کردند.

توصیه امام رضا(ع) به زئران خواهرش

حضرت رضا(ع) در فرازی از زیارت نامه معروفشان به ما آموختهاند که در کنار مرقد آن بانوی مکرم خطاب به ایشان بگوییم: ای فاطمه! در بهشت از من شفاعت کن، چراکه تو در پیشگاه خداوند دارای مقامی بس ارجمند و والا هستی. همچنین امام صادق(ع) سالها قبل از ولادت حضرت معصومه(س) در توصیف قم سخن گفته و آن مکان را حرم خاندان رسالت خوانده بودند. آنگاه فرمودند: به زودی بانویی از فرزندانم به سوی آن کوچ کند که نامش فاطمه دختر موسی بن جعفر است و با شفاعت او همه شیعیانم وارد بهشت میشوند.

حضرت معصومه(س) همچون جدهاش حضرت زهرا(س) در معیارهای ارزشی اسلام یکه تاز عرصهها و در علم و کمالات و قداست گوی سبقت را از دیگران ربوده بود. همانگونه که پیامبر اکرم در شان حضرت زهرا(س) فرمودند: «فداها ابوها»؛ " پدرش به فدایش باد" حضرت موسی بن جعفر(ع) نیز در شان حضرت معصومه(س) فرمودند: «فداها ابوها» حضرت معصومه(س) هم نام حضرت فاطمه زهراست و در این نام رازها نهفته است. یکی از رازها این است که در علم و عمل از رقبای خود پیشی گرفته و دیگر اینکه از ورود شیعیان به آتش دوزخ جلوگیری میکند